Pluizuit leest en bespreekt kinder-en jeugdboeken.
|
Titel: |
De
moedervlek |
Reeks: |
|
|
Auteur: |
Kristien
Dieltiens |
Aantal
blz. |
298 |
|
Illustrator: |
|
ISBN: |
90-6822-930-3 |
|
Uitgever:
|
uitgavejaar |
2002 |
|
|
Vertaler
uit…: |
|
Leeftijd: |
+
15 |
|
Thema’s:
|
seksueel
misbruik |
Prijs:
€ |
22,50 |
|
“Sarah
heeft pijn. Ze vertelt het aan de vogels, maar de vogels zeggen het niet
verder. Ze zou het willen vertellen op school, maar kan het niet. Er klinken
stemmen in haar. Ze lachen het leed weg of ze laten haar juist de pijn
voelen die Sarah alleen kan wegnemen door andere pijn te veroorzaken.
Lichamelijke pijn. Waarom haat ze klassieke muziek? Waarom droomt ze van een
vader die haar in zee draagt en haar ‘Amira’ noemt? Waarom wil ze haar
mooie moeder niet meer zien? Ze begint een tocht naar genezing, geholpen
door haar psycholoog, Hans, en door de warmte en het vertrouwen die ze vindt
in het gezin van Toon, een opvoeder, door het schriftje waar ze elke dag in
schrijft en het lepeltje diep in haar zak. En dan is er Djamel…” Sarah
Desmet is slachtoffer van jarenlang seksueel misbruik door haar stiefvader,
een belangrijk politicus. Ze belandt in het instituut Onze Lieve Vrouw der
Zeven weeën, een opvangtehuis voor kinderen met gedragsproblemen. Langzaam
ontrolt zich het levensverhaal van Sarah voor de ogen van de lezer. Het
verhaal is tweezijdig opgebouwd: een continue afwisseling tussen het heden
en het verleden die op het einde harmonisch samenkomen. De overgangen
verlopen vlekkeloos, enkel de verandering van lettertype doet je als lezer
stilstaan bij deze overgangen. Bladzijde na bladzijde reikt de schrijfster
zowel de lezer als het hoofdpersonage stukjes aan om de puzzel te
vervolledigen. De voortdurende verwijzingen naar de klassieke muziek zijn
ook tweeledig: enerzijds bepalen ze mee het tempo van het boek, dat van
piano (zacht) naar andantino (iets sneller) gaat en soms malinconico
(zwaarmoedig) en funebre (treurig, somber) is en anderzijds onderstrepen ze
het belang van klassieke muziek voor Manon, de moeder van Sarah. De drie
generaties vrouwen: mémé, Manon en Sarah werden prachtig en zeer
herkenbaar neergezet. Het taalgebruik werd zorgvuldig en goed doordacht
gekozen. Kristien Dieltiens schreef een prachtig boek over een moeilijk
bespreekbaar thema, met een nawoord van Prof. Peter Adriaenssens, de bekende
kinder- en jeugdpsychiater.
|
Ons
mailadres:pluizuit@hotmail.com
Recensie aangepast op:15 maart, 2005