|
Op
een morgen wordt Kabouter wakker en voelt hij zich een beetje Glamp. Gewoon
Glamp, hoewel hij niet weet wat dat woord betekent. Hij wordt er niet
vrolijk van, heeft nauwelijks zin om op te staan, zich te wassen, zijn baard
te kammen…
De dieren uit Woestewoud maken zich zorgen. Ook heksje Paddenwratje. Van Uil
krijgt hij de raad om naar zee te trekken want aan de zee kan je alles
vertellen. De zee ligt ver weg en houdt een niet ongevaarlijke tocht in.
Alle vrienden uit Woestewoud gaan samen aan de slag om voor Kabouter een
mooie klomp te maken. Een bootje om langs de rivier naar zee te gaan. Maar
ondertussen heeft prinses Zonnevlekje een glimp van Kabouter opgevangen en
zet ze haar zinnen op hem. Ze wil hem als persoonlijke hofkabouter. Daarvoor
stuurt ze haar twee Palfreniers op tocht, om hem te pakken te nemen…
Zoals de auteur zelf in een klein voorwoord schrijft, werd het woord Glamp
als eerste door een kleinzoon van Simon Carmiggelt bedacht en draagt Henry
Van Daele dit boek ter nagedachtenis aan hem op. Het mooie is dat dit
verhaal gaat over een kabouter met een depressief gevoel zonder dit ooit zo
te benoemen. Het verhaal lijkt een betoverend sprookje. De vele personages
worden allen, hoe klein hun rol ook, gedetailleerd uitgewerkt. Intrigerende
wezentjes waar voortdurende verwijzingen naar de realiteit, ook tussen de
regels, voelbaar zijn. Verschillende types, karaktereigenschappen en
alledaagse problematiek worden aangehaald (o.m. milieu, kleingeestigheid,
oogkleppen). Met een groot humoristisch gehalte wordt er ook kritiek gegeven
op maatschappelijke gegevens. Dit boeiende fantasieverhaal vertelt over
vriendschap, verlangen, jezelf kwijtraken én terugvinden. Er is een groot
filosofisch gehalte aanwezig doorheen het hele verhaal. Dit ondermeer door
de scherpe dialogen tussen de bewoners van Woestewoud. Elk hoofdstuk wordt
ingeleid door een fraaie illustratie van Klaas Verplancke die met het
voorgaande boek Heksje Paddenwratje
terecht een boekenpauw in de wacht sleepte. Met motief bedrukte gekleurde
pagina’s met in het midden een rechthoekige prent als een speelkaart van
een oud kaartspel, dit ook door de letter die telkens bovenaan staat.
De gedetailleerde illustraties, die net gravures lijken, vertellen
meer bij het verhaal. Het zijn net kleine affiches. Sommige zijn sexy,
andere gedurfd, met mooie beeldcomposities en allen bevatten ze spitsvondige
humor. Een kanjer van een boek, meer dan de moeite waard!
Marijke
Umans
|
