Titel:

 Het engelenhuis

 Reeks:

 Auteur:

 Dirk Bracke

 Aantal blz.

 225

 Illustrator:

 (omslag) Jan de Maesschalck

 ISBN:

 90-5908-061-0

 Uitgever:

 Davidsfonds/Infodok

 uitgavejaar

 2003

 Vertaler uit…:

 Leeftijd:

 + 14

 Thema’s:

 gesloten instelling voor minderjarige meisjes

 Prijs: €

 15,95

De 14-jarige Bo werkt als escort-meisje om haar in haar ogen marginale thuissituatie te ontvluchten. Zo verdient ze smakken geld en kan ze kleding kopen in dure merkzaken in plaats van in de Wibra. Ze vergezelt rijke mannen op feestjes en belandt met hen ook in bed. Bo verlegt steeds haar grenzen en denkt vooral aan het geld dat ze ermee verdient. Maar op een avond valt de politie binnen in de hotelkamer waar ze net met een klant in bed ligt. Bo belandt in de gesloten instelling van Beernem. Ze ontmoet er Steffie, een heroïnejunkie, en Yasmien waarmee ze vriendschap sluit. Samen proberen ze de harde realiteit in de instelling te overleven. Maar wanneer Bo weer op vrije voeten is, hervalt ze in haar oude patroon. De lokroep van het in haar ogen gemakkelijk verdiende geld is te groot… Haar pooier Tony zoekt een penthouse voor haar waar ze haar intrek neemt. Maar op een avond wanneer Steffie bij haar is valt de politie binnen en belanden de twee opnieuw in Beernem. Op een uitstap naar de boekenbeurs ontsnappen ze en Steffie sluit zich ook bij het escortbureau aan om met het geld heroïne te kunnen kopen. De twee kunnen duizend euro op een avond verdienen en laten zich gewillig brengen naar een kasteel waar een seksfeestje aan de gang is.

Dirk Bracke schreef dit boek naar aanleiding van de 150^ste verjaardag van de instelling. Hij deed grondige research voor dit boek en voerde urenlange gesprekken met meisjes als Bo, Steffie en Yasmien in de instelling. Het boek werd een onverbloemd verslag van drie meisjes die elk op hun manier hun marginale situatie trachten te ontvluchten. Steffie’s moeder is alcoholiste en haar vriend bepotelt Steffie voortdurend. Yasmien woont bij haar vader die haar om de minste reden verrot slaat en Bo’s vader leeft van een invaliditeitsuitkering, haar moeder gaat poetsen om wat bij te verdienen maar Bo schaamt zich dat ze kleding in de Wibra moet kopen. Het boek is geen hoopgevend boek. Wie verwacht dat de meisjes tot inzicht komen tijdens hun afzondering van de maatschappij komt bedrogen uit. Steffie snakt heel de dag door naar haar heroïneshot en dat is ook het eerste wat ze doet wanneer ze terug op vrije voeten is en Bo blijft dromen van makkelijk geld verdienen voor dure kledij, zelfs wanneer ze na de derde keer uit Beernem terugkeert.

Inge Umans