|
Dit
boek is een bundeling van de eerder afzonderlijk verschenen boeken ‘Luitje
en de limonademoeder’ (1987), ‘De winkel van Wimper’ (1993) en ‘Kind
te huur’ (1989).
In het eerste verhaal is Luitje allergisch voor badwater. Ze krimpt ervan en
verdwijnt regelrecht door het afvoergat. Wat volgt is een spannend relaas
van hoe haar (aan limonade verslaafde) moeder haar tracht te redden.
In het tweede verhaal verlaat Wimper zijn ouders om zijn droom te
realiseren: hij wil een eigen winkel. Met zijn weinige geld kan hij enkel de
kleinste winkel van de wereld kopen. Die staat midden in het bos, er loopt
geen pad naartoe en is reeds bewoond door een egel, een spin en een rups.
Als een ware tiran en met de nodige ondernemingszin slaagt Wimper in zijn
plan. Hoewel het niet altijd even gemakkelijk loopt …
Het derde verhaal gelijkt erg op het tweede: hier is Pipet het
hoofdpersonage, een zakenkind in driedelige grijze mantelpakjes. Ze heeft
ook een droom: ze wil veel geld verdienen om een eigen kasteel te kopen. Om
haar doel te bereiken stuurt ze haar eigen ouders op wereldreis en zet ze
zichzelf te huur. Er dagen veel kinderloze ouders op en het geld stroomt
binnen. Maar niets loopt zoals verwacht …
In
alle verhalen valt meteen de directe stijl van Ted van Lieshout op.
Hij slaagt er telkens in om vele kleine spanningsboogjes uit te zetten
binnen één grote overkoepelende spanningsboog. Daardoor lezen zijn
verhalen als een trein.
Hij heeft een ongebreidelde fantasie die toch nooit ontspoord. Telkens weet
hij één hoofdthema op een verrassende manier uit te werken met de nodige
humor en spanning.
Zijn personages zijn realistische, herkenbare figuren van vlees en bloed met
de nodige hilarische uitvergrotingen.
Het valt op hoe hij telkens partij weet te kiezen voor het kind en hoe de
volwassenen het onderspit moeten delven. Wat jonge lezers zeker zal
aanspreken!
De illustraties (ook van Ted van Lieshout) zijn eigenzinnig en doordacht.
Het mooie aan deze bundel is dat bij elk verhaal de eigen stijl van
illustraties bewaard is gebleven. Zo krijg je een gevarieerd palet van
prenten te zien.
In ‘Luitje’ tonen de zwarte inktlijnen hoekige figuren met uitvergrote
emoties en sprekende verhoudingen. In ‘Wimper’ zijn de grijzig
ingekleurde prenten realistischer en soberder, maar zeker even expressief en
herkenbaar. Ook mooi hoe elk hoofdstukje begint met een uitvergrote letter
met erop en er rond een verhaal van twee vogels die een gezinnetje stichten.
En in ‘Pipet’ zie je soortgelijke figuren als in ‘Luitje’, maar deze
keer in keurige kadertjes en nonchalant, grijzig ingekleurd.
Tenslotte nog vermelden dat de leeftijdsgrens voor elk verhaal verschillend
is. Hij begint bij +8 en loopt bij elk verhaal op. Een meegroeiboek dus dat
zich ook lekker laat voorlezen. Of om gezellig samen te lezen.
Eric Vanthillo
|
