Titel:

 Met je kop in het zand

 Reeks:

 Auteur:

 Dolf Verroen

 Aantal blz.

 120

 Illustrator:

 Auke Herrema

 ISBN:

 90-6494-020-7

 Uitgever:

 Prometheus

 uitgavejaar

 2002

 Vertaler uit…:

 Leeftijd:

 + 10

 Thema’s:

 school, leermoeilijkheden, gezin

 Prijs: €

 13,50

Alex heeft problemen met leren. En dat terwijl zijn vader professor is en zijn zus een wandelend antwoordenboek. Ook zijn meester vindt dat hij het beter zou moeten doen. Zijn vader besluit om Alex bij te werken, want hij wil niet dat zijn zoon geen goede middelbare school zou kunnen volgen. Alex ziet echter niets in de school. Hij wil zo snel mogelijk een baantje en weg van de school. Hij mist zijn overleden moeder en als hij ontdekt dat zijn vader een vriendin heeft, weet hij het helemaal niet meer.

Als je als Vlaming dit boek wil lezen, moet je op de hoogte zijn van het studiesysteem in Nederland: MAVO, HAVO, VBO, VWO, Cito-toets. Het klinkt allemaal vreemd in Vlaamse oren en zeker bij de doelgroep. Verder is het hele verhaal erg ‘Nederlands’. Ook vanuit pedagogisch standpunt is dit verhaal niet zuiver op de graat: een vader die per sé wil dat zijn zoon gaat studeren, die zijn beklag gaat doen bij de meester, een meester die de problemen bij Alex afdoet als ‘onvoldoende aandacht’, dit klopt toch niet helemaal. Dat Alex een echt probleem heeft komt gewoon niet aan de orde! Het verhaal leest wel vlot en is herkenbaar; de kinderen worden levensecht beschreven; wat niet gezegd kan worden van de volwassenen. De strikte tante die meer het huissloofje is, de vader die geen oog en oor heeft voor zijn kinderen, de nieuwe vriendin die Alex het vreemde advies geeft om ‘zijn kop in het zand te steken’ als het hem teveel wordt. Dit komt erg, erg vreemd over.
Elk hoofdstukje begint met een korte cryptische samenvatting wat er in het hoofdstuk staat te gebeuren, maar die stukjes brengen de lezer uit zijn ‘cadans’; ze verbreken de verhaallijn telkens.
De achterflap vermeldt dat Verroens verhalen ‘net even anders verlopen dan je zou verwachten’. Dat is wel het minste wat je van dit verhaal kan zeggen.
Dat zijn verhalen ook om te lachen zijn, wordt in dit boek niet bewezen! Of het moet een zeer vreemde vorm van humor zijn, die ik niet heb ontdekt.

Pol Van Damme