Titel:

 Stemmen van de overkant

 Reeks:

 Auteur:

 Guy Didelez

 Aantal blz.

 126

 Illustrator:

 (omslag) Jan de Maesschalck

 ISBN:

 90-5908-026-2

 Uitgever:

 Davidsfonds/Infodok

 uitgavejaar

 2002

 Vertaler uit…:

 Leeftijd:

 + 12

 Thema’s:

 het onderbewuste, radio, spanning

 Prijs: €

 14,75

Ruth en Bo leren twee jongens kennen, Tim en Mattias, die hen vragen om te helpen met hun radioprogramma's. Ruth is meteen enthousiast maar haar vriendin heeft problemen met haar vriendje Senne. Hij doet nogal koel en op een dag verdwijnt hij spoorloos. Bo sleurt haar vrienden mee op zoektocht: een hulpkreet van Senne op een cassette, een vreemde tatoeage; puzzelstukjes die hen naar een oplossing moet leiden.

De auteur gebruikt een waar feit, de luistertherapie van dokter Tomasis, om zijn verhaal aan vast te knopen. Daarnaast gaat hij de mystieke toer op met ‘stemmen van overledenen’ die zich kenbaar maken via geluidsopnames. De werking van het onderbewuste wordt door middel van een aantal geciteerde krantenartikels verduidelijkt.  Verder voegt de auteur er een educatief tintje aan toe over dyslexie en wat dat voor jongeren die dit hebben voor gevolgen heeft; een portie romantiek (Ruth wiens hart sneller klopt in de buurt van Tim); hartsvriendinnen die alles samen doen en een dosis spanning. Dit alles bijeen vormt de mix voor dit boek.
En toch lijkt het verhaal nooit op gang te komen. De reacties van Tim remmen de vaart van het verhaal. Er zitten enkele toevalligheden en ongeloofwaardigheden in die het geheel niet ten goede komen: de meisjes komen ‘toevallig’ de vader van Tim en Mattias in het ziekenhuis tegen en vinden dat verdacht(?); ze zijn ‘toevallig’ getuige van de ontmoeting met de man met de tatoeage; de jongeren breken zomaar binnen in het huis van de verpleger met de tatoeage en lossen het samen dan even op enz. Ook de ontknoping valt erg tegen.
De jongens en de meisjes zijn wel herkenbaar beschreven, wat niet kan gezegd worden van de vader van de jongens of de verpleger, die nogal karikaturaal worden geschetst.
De auteur wil in het verhaal ook verduidelijken wat dyslexie is en dat kinderen die dyslexie hebben normaal begaafd zijn en in andere dingen erg handig kunnen zijn. Dat is dan ook de grootste verdienste van dit verhaal want de spanningsgraad is niet erg hoog.

Pol Van Damme